نقطه عشق

به انتظار نبودی،ز انتظار چه دانی؟

تو بی قراری دل های بی قرار،چه دانی؟

نه عاشقی که بسوزی،نه بی دلی که بسازی

تو مست باده ی نازی،از این دو کار چه دانی؟

هنوز غنچه ی نشکفته ای به باغ وجودی

تو روزگار گلی را که گشته خوار چه دانی؟

تو چون شکوفه خندان و من چو ابر بهاران

تو از گریستن ابر نو بهار چه دانی؟

چو روزگار به کام تو لحظه لحظه گذشت

ز نامرادی عشاق روزگار چه دانی؟

درون سینه نهانت کنم ز دیده ی مردم

تو قدر این صدف از در شاهوار چه دانی؟

تو سر بلند غروری و من خمیده قد از غم

ز بید این چمن ای سرو با وقار چه دانی؟

تو خود عنان کش عقلی و دل به کس نسپاری

ز من که نیست ز خود هیچم اختیار، چه دانی؟