دعای دختر مجرد
اللهم ارزقنی جوانتا رشیدا و الخوش تیپ
صاحب المدرک و المسکن والراکب الزانتیا
و طبخ الطعام و النظافت البیت
و الزن ذلیلا
همان بهتر بهر جمعی رسم کمتر سخن گویم
شب و روزم بسوز و ساز عمر بی امان طی شد
گهی از ساختن بنالم،گهی از سوختن گویم
خدا مهلتی ای باغبان تازین قفس گاهی
برون آرم سر و حالی بمرغان چمن گویم
مرا در بیستون بر خاک بسپارید تا شبها
غم بی همزبانی را برای کوهکن گویم
بگویم عاشقم،بی همدمم،دیوانه ام،مستم
نمیدانم حال و درد خویشتن گویم!
از آن گمگشته من هم نشانی آور ای قاصد
که چون یعقوب نابینا سخن با پیرهن گویم
تو میائی ببالینم،ولی آندم که در خاکم
خوش آمد گویمت اما،در آغوش کفن گویم
و سرانجام فاصله ها حادثه ساختند
تکرارت عادتی همیشگی
و من قربانی این هوس
دلم می خواست باشی همدمم
شبهای برفی
دلم می خواست ماه صورتت را
ببینم در زلال دیدگانم
ولی من انتخابت کرده بودم
همین بود اشتباهم
همین بود اشتباهم....
به یه ترکه میگن با غم جمله بساز میگه:الاغم
غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده
برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده
«روسو»
زائیده توصیفی است که از روز اول برایمان نقل
کرده اند....
اگر تلاش کنیم آنرا با اندیشه و اراده خویش بشناسیم
متوجه خواهیم شد که نه چندان وجود خارجی دارد و نه
چندان واقعی است.
تو ای آهوی من کجا می گریزی چه کردم که بی اعتنا می گریزی
خدا خواست پیوند عشق تو با من زمن،یا زکار خدا می گریزی
چرا گرم خواندی،چرا سرد راندی؟ چرا لطف کردی،چرا می گریزی؟
نداری چو تاب وفا،درد بپوشی ندانی چو قدر مرا،می گریزی
نگویم دگر از محبت نگویم چو طفل مریض از دواء،میگریزی
به بیگانه بودن،عزیزم گرفتی چو اکنون شدم آشنا ،می گریزی
بمن همچنان با قضا،می ستیزی ز من همچنان کز بلا،می گریزی
چو با خنده گویم برو،دل ربائی چو با گریه گویم بیا،می گریزی
ز دست من،آنگونه کز دست کودک چو پروانه ای بی صدا،می گریزی
بمن عشق درد و بلا می پسندد ز من بهر چه،ای بلا،می گریزی
ز چشم من ای من بقربان چشمت چنان قطره ی اشکها ،می گریزی
فدای گریز و ستیز تو گردم که چون کبک،شیرین ادا می گریزی
روزها فکر من اینست وهمه شب سخنم
که چرا غافل از احوال دل خویشتنم
از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود
به کجا می روم آخر ننمائی وطنم
مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا
یا چه بودست مراد وی از این ساختنم
به کسی کار کسی...
تا سحر ای شمع بر بالین من
امشب از بهر خدا بیدار باش
سایه غم ناگهان بر دل نشست
رحم كن امشب مرا غمخوار باش.
كام اميدم بخون آغشته شد
تيرهاي غم چنان بر دل نشست
كاندرين درياي مست زندگي
كشتي اميد من بر گل نشست.
آه! اي ياران بفريادم رسيد
ورنه مرگ امشب بفريادم رسد
ترسم آن شيرين تر از جانم ز راه
چون بدام مرگ افتادم،رسد.
گريه وفرياد بس كن شمع من!
بر دل ريشم نمك ديگر مپاش
قصه بيتابي دل پيش من
بيش ازين ديگر مگو خاموش باش.
جز توام اي مونس شبهاي تار
در جهان ديگر مرا ياري نماند
ز آنهمه ياران بجز ديدار مرگ
با كسي اميد ديداري نماند.
همدم من،مونس من،شمع من
جز توام در اين جهان غمخوار كو؟
واندرين صحراي وحشت زاي مرگ
واي بر من واي بر من يار كو؟
اندرين زندان،من امشب،شمع من
دست خواهم شستن از اين زندگي
تا كه فردا همچو شيران بشكنند
ملتم زنجيرهاي بندگي.
من امروز خوشم تا فردا چه پیش آید.
«ورایدن»
حیدر کرار نیم خانه نشینم ولی
جان به فدای جگر سوخته ات
یا علی
دستیه پینه بسته علی به همراه من
خونه نشینی علی آتیش به جونم می زنه
تو کوله بار شعر من اسم قشنگ علی
آبی تنگ دلم از دل تنگ علی
تو کوچه های غربتم نشونی از مولا می دند
اهل محل سلامم جواب سر بالا می دند
به من می گن علی کیه؟
امام عاشقا ست
به من میگن علی چیه؟
داغ دل شقایقا ست
«مرحوم آقاسی»
هوا ابری
من و تو
غرق اندوه
خیس گریه
هر دو مجبور وداع
هر دو ناچار سفر
کوچه باریک
پشت سر خاطره ها
قاب عکس خالی
پیش رو
سایه یک مرد دگر
من ولی عاشق
آن خاطره ام...
«و چه کم دارم آنگاه که می خرامی در
باغ خیالم جز اینکه عاشقم باشی»
گل مصنوعی را
تا به دستش دادم
لحظه ای چشم آن بست و سپس
گل صد قطره ی اشک
در دل برکه ی چشمش روئید
به من گفت به قهر
عشق تو چون گل تو مصنو عیست!...
و حیات یعنی همان دقایق و ساعاتی که
هر روز سریع گذشتن آن را خواهان بودهایم
هر رهگذري محرم اسرار نگردد
